حوزه علمیه مروی

شرح حدیث عنوان بصری – قسمت بیستم

«همراهی با استاد و دلایل آن»

برای بارور شدن استعدادهای نهفتهٔ انسانی و تجلّی اسمای جمالی و جلالی حضرت حق سبحانه در آیینهٔ وجود انسان، بسترها و زمینه‌های مناسبی نیاز است تا ظرف وجودی او، قابلیت دریافت فیوضات را از عالم غیب، به دست آورد. یکی از عواملی که این بستر و زمینه را در سالک ایجاد می‌کند، وجود افراد پاک طینتی است که حجاب‌های ظلمانی و نورانی از چهرهٔ فطرت ایشان زدوده شده‌است.

چنین انسان‌هایی می‌توانند دیگران را برای خروج از ظلمت طبیعت راهنمایی کرده و چگونگی سیر در عالم ملکوت را به سالک بیاموزند.

امام سجاد (علیه السّلام) می‌فرماید:
«هلک من لیس له حکیم یرشده.» کسی که حکیمی نداشته باشد که او را ارشاد کند، هلاک می‌شود.

پس باید شخص حکیم و آگاه به واقعیات و راه رسیدن به حقایق و موانع آن، خودش رشد کرده باشد و راه را پیموده و از موانع آن آگاهی داشته باشد تا انسان را از هلاکت نجات دهد و قطعاً چنین کسی غیر از خود ائمه (علیهم السّلام) می‌باشد، چون ایشان، امام و رهبر رشدیافتگان می‌باشند و آن حکیم هم باید در پرتو تعالیم نورانی ایشان، به حکمت و رشد رسیده باشد تا بتواند دیگران را به حکمت و رشد برساند.

به کوی عشق مَنِهْ بی‌دلیلِ راه، قدم
که گم شد آن که در این ره به رهبری نرسید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *