حدیث روز
امام علی (ع) می فرماید : هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬ خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

جمعه, ۱۴ آذر , ۱۳۹۹ 19 ربيع ثاني 1442 Friday, 4 December , 2020 ساعت تعداد کل نوشته ها : 1440×
به مناسبت شهادت امام حسن عسکری علیه السلام و آغاز امامت فرزندشان؛

پایان زیبای بشریت

شناسه : 8741 04 آبان 1399 - 8:44 111 بازدید ارسال توسط : نویسنده : امیرحسین تاتار – طلبه حوزه علمیه مروی

با اندک توجه به مکاتب الهی در می‌یابیم که نقطه مشترک همه ادیان الهی باور به پایانی نیک برای انسان به وسیله ظهور یک نجات دهنده است. این باور در مکاتب توحیدی بسیار مهم است و مفاهیم فربه‌ای را در بر دارد. ادیان الهی بر خلاف مکاتب مادی، آغاز تاریخ انسان را زیبا معرفی می‌کنند […]

پ
پ

با اندک توجه به مکاتب الهی در می‌یابیم که نقطه مشترک همه ادیان الهی باور به پایانی نیک برای انسان به وسیله ظهور یک نجات دهنده است. این باور در مکاتب توحیدی بسیار مهم است و مفاهیم فربه‌ای را در بر دارد.


ادیان الهی بر خلاف مکاتب مادی، آغاز تاریخ انسان را زیبا معرفی می‌کنند و پایان تاریخ را سراسر خیر و عدالت محور ترسیم می‌کنند.

در قرنی زندگی می‌کنیم که به باور متفکران از کثیف‌ترین و وحشیانه‌ترین دوران زمین است.
قرنی که شاید بتوان گفت دچار بی معنایی شدیدی شده است و باطن و حقیقتی برای زندگی نمی‌یابد و به تبع همین بی معنایی، همه توجه خود را معطوف به ظاهر کرده است و تمام نظامش را بر مبنای اصالت لذت شکل داده است.

انسانی که روزی برای مفاهیمی چون شرم و اخلاق اعتباری قائل بود، به خاطر انقطاع از مبدأ و معاد در هستی شناسی خود، در حکمت عملی نیز به سرگردانی دچار شده و عملاً اخلاق را به قربانگاه شهوات سپرده است.
علم و مدرنیته، سر را از پیکره معنویت و جهان بینی‌های شهودی ذبح کرده و مفاهیم آن را به گورستان تاریخ سپرده است.

علمی که پس از رهایی از دست ستم‌های کلیسا وعده ساختن دنیای زیبا را به بشر داده بود اکنون به دست کسانی افتاده است که نه تنها از وحشت جنگ‌های جهانی اول و دوم درس نگرفته‌اند، بلکه گام را فراتر نهاده و به بمب‌های میکروبی روی آورده‌اند و به راستی که روی خشونت‌های کلیسا را سفید کردند.

با نگاهی عمیق به جهان می توان دریافت که بزرگترین دشمن انسانیت، خود انسان شده و تشت رسوایی مدعیان اداره جهان از بام افتاده و صدایش گوش فلک را کر کرده است.

انسان دارای سرشتی پاک و خداجویانه است. سرشتی که اگر به آن توجه می‌شد، هرگز به مخیّله بشر هم نمی‌رسید که جهان چنین بشود که هست.

در برخی از سخنان اهل‌بیت و اولیاء الهی، نفس انسان بزرگ ترین دشمن انسان شمرده شده و پیکار با او جهاد اکبر نامیده شده است.

گفت:
ای شهان کُشتیم ما خصم برون
ماند خصمی زو بتر در اندرون


دوزخست این نفس و دوزخ اژدهاست
کو به دریاها نگردد کم و کاست


راهی که آخرین خاتم رسالت برای پیروزی در این نبرد معرفی کرد، قرآن و اهل بیت بود که با دسیسه‌هایی کنار گذاشته شد و در سایه شوم سقیفه بنی ساعده، اولین قدم در مسیر شکست در این جنگ بزرگ برداشته شد.

بیش از هزار سال است که بشر توان خود را در مدیریت زمین آزموده و هر بار با ناکامی بسیار مواجه شده است.
گاهی آنقدر به روح و معنویات پرداخته که راه و رسم مرتاضان و جن پرستان را پیش گرفته و گاهی آنقدر به مادیات پرداخته که همه مفاهیم اخلاقی را سر بریده است.

گویی وقتش رسیده که انسان با نگاهی به خود، خویشتن را موجودی الهی بیابد. موجودی که به زمین آمد اما نه برای ماندن بلکه آمد تا برای یک ابدیت توشه چینی کند.

گفت:

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد در این دیر خراب آبادم


در نگاه عرفا، یعنی آن کسانی که با شهود، حقیقت هستی را در قلب خود یافته‌اند و با عقل اثبات کرده‌اند، هستی، تجلی اسماء خداوند است و اسم «الله» تبارک و تعالی اسمی است که جمع بین همه اسماء او است و تنها موجودی که استعداد دارد همه اسماء الهی را با خود حمل کند انسان است و طبق براهین فلسفی محال است زمین در هر عصری از وجود انسانی که مظهر اسم «الله» است خالی باشد و اهل معرفت نام این انسان را انسان کامل گذاشته‌اند؛ یعنی انسانی که به نهایت هدف خلقت که هم رنگ خدا شدن است رسیده و تنها او است که می تواند رنگ خدایی به زمین ببخشد.

در احادیث بسیاری وارد شده است که زمین یک لحظه از خلیفه خدا خالی نمی‌ماند و اگر چنین شود زمین اهل خود را می‌بلعد.[۱]

گویی که دریچه فیض و رحمت خدا انسان کامل هر عصر است که منطق قرآن آن را با لفظ امام معرفی می‌کند و می‌فرماید: «ما به ایشان کارهای نیک را وحی می‌کنیم» و با این بیان عصمت ایشان را ثابت می‌کند و دستور می‌دهد: «از صاحبان امر خود اطاعت و تبعیت کنید.»[۲]

اما غصه انسان اختیار او است که اگر نخواهد و حکومت امامش را پس بزند و قابلیت و لیاقت رهبری او را در خود ایجاد نکند، خدا نیز انسان را به حال خود می‌گذارد و در چاه تاریک طبیعت رها می‌کند تا انسان بفهمد که تنها راه سعادت او، رهایی از بند نفس و جهل است که جز با نظر به امام زمان هر عصر میسّر نخواهد شد.

این قاعده هستی است که هرچند فاعل در عین افاضه باشد، اما اگر قابلیت به هر دلیلی مختل شود، فیضی دریافت نخواهد شد.

اراده بشر بود که با قدر نشناسی، خود را از برترین انسان‌ها محروم کند و تک تک ایشان را مهجور قرار دهد و در طول عصر امامت آنها، خود را دور و دور تر از ایشان کند تا جایی که نقل شده در مغرب وجود این برترین‌ها که امام یازدهم حضرت حسن عسکری باشد، برخی از مسلمانان به ظاهر شیعه حضرت را در مورد چگونگی استفاده از وجوهات مورد سؤال و جواب قرار می‌دادند.

گویی که معتقد بودند بیشتر از امام خود به مصالح امور آگاهی دارند و حتی با وجود ظلم‌های بی شمار، زندانی بودن حضرت و فشارهای شدید حکومت بر ایشان، کسی جنبشی علیه خلفاء ایجاد نکرد و احدی از بزرگان، مردم را دعوت به خیزش علیه ظالمان ننمود و این شد که حضرت را عسکری نامیدند؛ چرا که سالها در پادگان تحت مراقبت بود و در همین خفقان شدید عَلَم تشیع را از تحریفات حفظ می‌کرد و مردم را برای عصر غیبت آماده می‌ساخت که سرانجام به وسیله سم به شهادت رسید و امامت فرزندشان آغاز شد.

به حسب اختلالِ قابلیت و تهدید جانی که توسط حکومت شکل گرفته بود، عصر غیبت صغری آغاز شد و نهایتاً با شدت گرفتن کاهلی و بی توجهی به از دست دادن این معجزات خلقت دوران، نیابت خاص نیز به اتمام رسید و عصر غیبت کبری فرا رسید.

آخرین متن امام زمان به نائب خاص خود جناب علی بن محمد سمری است که حامل نکات درد آور بسیاری است:

بسم الله الرحمن الرحیم
ای علی بن محمد سمری
تا شش روز دیگر تو خواهی مرد.
به امورت برس و به احدی وصیت مکن که بعد تو در جایگاهت نشیند.
بی تردید غیبت کبری شروع شده.
و ظهور بعد از اذن خداوند محقق می شود.
ظهور بعد از سنگ شدن دل ها و فراگیری ظلم رخ خواهد داد.
در آینده عده‌ای از شیعیان من ادعای مشاهده من را می‌کنند.
بدانید که قبل از صیحه آسمانی و خروج سفیانی هرکس ادعای رؤیت کند دروغ گو و مفتری است.
«لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم».

شایسته است بدانیم که به قول مرحوم شریعتی انتظار، مکتب اعتراض است و شیعه حقیقی، هر حکومتی را جز حکومت مهدی موعود باطل و رفتنی می‌داند و همواره در تلاش است تا زمینه حکومتی را که هدف همه انبیاء بوده است ایجاد کند؛ شیعه حقیقی با قطره جوهر و خون خود در تلاش است تا این وعده عظیم سریع تر تحقق پیدا کند.

باری … در وعده خداوند اختلاف نیست و دور نباشد که بشریت بار دیگر طعم عدالت علی را بچشد و از دست ستمکاران رها شود.

ما به زمین آمدیم تا بازگشتی ملکوتی داشته باشیم و این بازگشت جز با نظر به امام زمان رخ نمی‌دهد
بدون نظر کردن به او، قلب ما را غم فرا می‌گیرد؛ همانطور که خداوند درباره رها کنندگان پیامبر در جنگ احد فرمود: «اصابکم غمّاً بِغَمٍّ» یعنی چون از امام و انسان کامل خود روی برداشتید و فرار کردید قلب‌های شما را غم فرا گرفت چرا که حقیقتاً او جلوه خداوند است و هر کس از یاد خداوند روی برگرداند زندگی بر اون تنگ و سخت می شود «مَن اَعرَضَ عَن ذِکری فَاِنَّ لَه مَعیشَهً ضَنکاً».

پس اگر به او نظر نکنیم حزن پدرمان آدم را که حامل آن هستیم بتمامه ادراک می‌کنیم و هرگز طعم آرامش حقیقی را نخواهیم چشید.

دعای ندبه حامل جهان بینی شیعه راجع به مهدویت است و ما به رسم همان دعا این نوشته را پایان می دهیم:
«ای مولای من برایم سخت است که مردم را ببینم و تورا نبینم و از تو صدایی نشنوم …»



[۱] «… لساخت الارض باهلها» – بحار الأنوار ، ج‏۵۷، ص: ۲۱۳

[۲] جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ‏ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ‏ فِعْلَ‏ الْخَیْرات‏ – الأنبیاء: ۷۳٫

ثبت دیدگاه

دیدگاهها بسته است.