حدیث روز
امام علی (ع) می فرماید : هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬ خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

جمعه, ۱۴ آذر , ۱۳۹۹ 19 ربيع ثاني 1442 Friday, 4 December , 2020 ساعت تعداد کل نوشته ها : 1440×
به مناسبت بروز رفتار های منافی وحدت در ایام مبارک نهم ربیع الاول؛

بصیرت یا کثرت؟

شناسه : 8912 08 آبان 1399 - 5:42 96 بازدید ارسال توسط : نویسنده : محمد مهدی مسجدی آرانی (طلبه حوزه علمیه مروی)

یکی از اصول اساسی دین اسلام حب و بغض است[۱] و همانطور که این دو اهمیت دارد، اظهار آن هم وظیفه شرعی است  و حتی در روایتی تولی و تبری شرط و مقدمه ظهور امام معرفی شده است. [۲] این مقدمات اگر نباشد و یا کم رنگ باشد، تشیع نیست اما وظیفه در این برهه […]

پ
پ

یکی از اصول اساسی دین اسلام حب و بغض است[۱] و همانطور که این دو اهمیت دارد، اظهار آن هم وظیفه شرعی است  و حتی در روایتی تولی و تبری شرط و مقدمه ظهور امام معرفی شده است. [۲]

این مقدمات اگر نباشد و یا کم رنگ باشد، تشیع نیست اما وظیفه در این برهه حساس به چه شکل است؟ برهه حساس یعنی زمانی که دشمنان اسلام اعم از یهودیان سرمایه دار و مسیحیان انجلسی و … کمر همت به حذف نام اسلام و مسلمانان بسته‌اند و با نقشه های زیادی سعی در نابودی کامل آنها در تمام دنیا دارند؛ چرا که اینها را مانع محقق شدن غایات موعود در مکتب خود می دانند.

یکی از برنامه های این دشمنان که در ادوار مختلف تاریخ بسیار از آن بهره گیری شد چیزی جز شعار «تفرقه بیانداز و حکومت کن» نیست.

تفرقه بین مسلمانان یعنی کاری کنند تا مشترکات فراوان عقیدتی و عملی محو شوند و فقط اختلافات حداقلی در بوق و کرنا شود. تفرقه یعنی کاری می‌کنند تا جمعیت دو میلیاردی مسلمانان نتوانند بر بزرگترین وجه مشترکشان – یعنی پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) که همه بر ایشان متفق هستند – جمع شوند و بستری را که برای قدرت اول شدن در دنیا مهیا بود، از دست بدهند.

تفرقه یعنی حدیث غدیر را که می توانست سمبل وحدت باشد  (زیرا همه مسلمین تواتر آن و معنای حداقلی‌اش –  یعنی محبت اهل بیت علیهم السلام – را قبول داشتند) تبدیل به دستاویز جدایی کنند.

تفرقه یعنی از روشنگری خواص جامعه جلوگیری شود تا آنها نتوانند بگویند امیرالمؤمنین ۲۵ سال خانه نشینی اختیار کرد تا وحدت جامعه حفظ شود؛ نتوانند بگویند امام حسن علیه السلام مجبور به صلح با منافق شد تا جان مسلمانان حفظ شود؛ نتوانند بگویند امام حسین علیه السلام با لب تشنه شهید شد و خانواده‌اش را به اسارت بردند تا بدعتی در دین گذاشته نشود و از مسیر حق منحرف نشود. پس نباید شیعیان از علی(علیه اسلام) با غیرت تر و از حسن(علیه اسلام) با بصیرت تر و از حسین(علیه اسلام) شجاع تر شده و از اهل بیت(علیهم السلام)  و امامان معصوم خود پیشی بگیرند؛ چرا که با این کار فقط خود را بازیچه دست دشمن قرار دادند.

بعضی از شیعیان ناخواسته دشمن را در رسیدن به اهداف شوم یاری می کنند. خود با دست خود و با توهین به مقدسات دیگر مسلمین، بعضی از شیعیان و خانواده آنها را به کام مرگ می کشانند. بعد هم می‌گویند در راه عقیده جان دادن آزادگی است. توصیه به آنها این است که با نوامیس خود به مکان های مذکور مثل سیستان و عربستان بروید و با فریاد زدن هجویات، آزادگی کامل را درک کنید…!!!

بعضی دیگر هم به جای زینت بودن برای اهل بیت(علیهم السلام) که از دستورات ایشان است[۳]، آبروریز هستند. اهل بیت(علیهم السلام) در روایات متعدد به شیعیان یاد دادند که با مدارا کردن دعوت کننده دیگران به هدایت باشند. حسن ختام متن، روایتی از امام صادق(علیه السلام) است که ایشان طریقه رفتار صحیح با اهل سنت را فرمودند:

«أَبُو عَلِیٍّ الْأَشْعَرِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِیلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ جَمِیعاً عَنْ صَفْوَانَ بْنِ یَحْیَى عَنْ أَبِی أُسَامَهَ زَیْدٍ الشَّحَّامِ قَالَ قَالَ لِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ اقْرَأْ عَلَى مَنْ تَرَى أَنَّهُ یُطِیعُنِی مِنْهُمْ وَ یَأْخُذُ بِقَوْلِیَ السَّلَامَ وَ أُوصِیکُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ الْوَرَعِ فِی دِینِکُمْ وَ الِاجْتِهَادِ لِلَّهِ وَ صِدْقِ الْحَدِیثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَهِ وَ طُولِ السُّجُودِ وَ حُسْنِ الْجِوَارِ فَبِهَذَا جَاءَ مُحَمَّدٌ ص أَدُّوا الْأَمَانَهَ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَکُمْ عَلَیْهَا بَرّاً أَوْ فَاجِراً فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص کَانَ یَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَیْطِ وَ الْمِخْیَطِ- صِلُوا عَشَائِرَکُمْ وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْکُمْ إِذَا وَرِعَ فِی دِینِهِ وَ صَدَقَ الْحَدِیثَ وَ أَدَّى الْأَمَانَهَ وَ حَسُنَ خُلُقُهُ مَعَ النَّاسِ قِیلَ هَذَا جَعْفَرِیٌ‏ فَیَسُرُّنِی ذَلِکَ وَ یَدْخُلُ عَلَیَّ مِنْهُ السُّرُورُ وَ قِیلَ هَذَا أَدَبُ جَعْفَرٍ وَ إِذَا کَانَ عَلَى غَیْرِ ذَلِکَ دَخَلَ عَلَیَّ بَلَاؤُهُ وَ عَارُهُ وَ قِیلَ هَذَا أَدَبُ جَعْفَرٍ فَوَ اللَّهِ لَحَدَّثَنِی أَبِی ع أَنَّ الرَّجُلَ کَانَ یَکُونُ فِی الْقَبِیلَهِ مِنْ شِیعَهِ عَلِیٍّ ع فَیَکُونُ زَیْنَهَا آدَاهُمْ لِلْأَمَانَهِ وَ أَقْضَاهُمْ لِلْحُقُوقِ وَ أَصْدَقَهُمْ لِلْحَدِیثِ إِلَیْهِ وَصَایَاهُمْ وَ وَدَائِعُهُمْ تُسْأَلُ الْعَشِیرَهُ عَنْهُ فَتَقُولُ مَنْ مِثْلُ فُلَانٍ إِنَّهُ لآَدَانَا لِلْأَمَانَهِ وَ أَصْدَقُنَا لِلْحَدِیثِ».[۴]

زید شحام گوید: حضرت صادق علیه السلام بمن فرمود: بهر کس از مردم که ببینى پیروى از من کنند و بگفتار من عمل کنند سلام مرا برسان، و من بشما سفارش کنم که نسبت بخدا عز و جل تقوى داشته باشید و در دین خود پارسا باشید و در راه خدا کوشش کنید، و براستگوئى و باداء امانت و طول دادن سجده و نیکى با همسایه شما را سفارش میکنم زیرا محمد(صلى اللَّه علیه و آله) همین دستورات را آورده است هر که بشما امانت سپرده باو پس بدهید نیکرفتار باشد یا بدکردار، زیرا رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله دستور میداد که سوزن و نخ را نیز بصاحبش پس دهید، و با فامیل خود پیوند داشته باشید، و بجنازه‏ مرده‏هاشان حاضر شوید، و بیمارانشان را عیادت کنید، و حقوقشان را بپردازید، زیرا هر کس از شما که در دینش پارسا باشد و راستگو باشد و امانت را بصاحبش برگرداند و اخلاقش با مردم خوب باشد گویند: این جعفرى است و این مرا شاد کند و از جانب او شاید در (دل) من آید و گویند: این روش پسندیده جعفر (بن محمد) است بخدا سوگند پدرم براى من حدیث کرد که مردى از شیعیان على(علیه السلام) در قبیله‏اى بود و زینت آن قبیله بشمار میرفت، از همه آنها در پرداخت امانت بهتر بود، و حقوقشان را بهتر مراعات میکرد، و در گفتار راستگوتر بود، و سفارشات و همه وصیتهاى اهل قبیله و سپردهاشان را آنان بدو مى‏سپردند و چون از او پرسش میکردى میگفتند: کیست مثل فلان کس؟ او در پرداخت امانت و راستگوئى از همه ما بهتر است.[۵]


[۱]  تفسیر العیّاشیّ ج ۱ ص ۱۶۷ ح ۲۸: عَنْ رِبْعِیِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: قِیلَ لِأَبِی‏ عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنَّا نُسَمِّی بِأَسْمَائِکُمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِکُمْ فَیَنْفَعُنَا ذَلِکَ فَقَالَ إِی وَ اللَّهِ وَ هَلِ‏ الدِّینُ‏ إِلَّا الْحُبُ‏ وَ الْبُغْضُ‏ قَالَ اللَّهُ‏ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ‏.

[۲] اصول کافی، ج۱، ص ۳۴۲: مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ الْعَطَّارِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مَنْصُورٍ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ إِذَا أَصْبَحْتُ وَ أَمْسَیْتُ لَا أَرَى إِمَاماً أَئْتَمُّ بِهِ مَا أَصْنَعُ قَالَ فَأَحِبَّ مَنْ کُنْتَ تُحِبُّ وَ أَبْغِضْ مَنْ کُنْتَ تُبْغِضُ حَتَّى یُظْهِرَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ.

[۳] امالی صدوق، ص ۴۰۰: حَدَّثَنَا الْحُسَیْنُ بْنُ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ هِشَامٍ الْمُؤَدِّبُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَیْهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ أَحْمَدُ بْنُ یَحْیَى بْنِ زَکَرِیَّا الْقَطَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا بَکْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَبِیبٍ قَالَ حَدَّثَنَا تَمِیمُ بْنُ بُهْلُولٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عُثْمَانَ الْأَحْوَلُ قَالَ حَدَّثَنَا سُلَیْمَانُ بْنُ مِهْرَانَ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع وَ عِنْدَهُ نَفَرٌ مِنَ الشِّیعَهِ فَسَمِعْتُهُ وَ هُوَ یَقُولُ مَعَاشِرَ الشِّیعَهِ کُونُوا لَنَا زَیْناً وَ لَا تَکُونُوا عَلَیْنَا شَیْناً قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً احْفَظُوا أَلْسِنَتَکُمْ وَ کُفُّوهَا عَنِ الْفُضُولِ وَ قَبِیحِ الْقَوْلِ.

[۴] اصول کافی، ج۲، ص ۶۳۶٫

[۵] ترجمه أصول الکافی مصطفوى، ج‏۴، ص: ۴۴۹

ثبت دیدگاه

دیدگاهها بسته است.